Μηνιαία Αρχεία:Απριλίου 2007

  …κι από ντροπή προς τον Οxy Διάβαζα προχθές στο δεύτερο άρθρο της κας Μιχαλοπούλου στην Καθημερινή τους ελεεινούς χαρακτηρισμούς που εισέπραξε από κάποιους λίγους ευτυχώς μπλόγκερ. …αριβίστρια σε πανικό, Κυρία Τσίρκα, Κυρία Παπαροπούλου. Με λιγοστές εξαιρέσεις σοβαρής επιχειρηματολογίας, ευφυείς … Continue reading →

Κοιτώντας ένα γαλλικό βίντεο-κλιπ, το μάτι του κρεμάστηκε στην ταπετσαρία του τοίχου, πολυκαιρισμένη και ωχρή. Άρρωστη. Θυμήθηκε ένα δικό του δωμάτιο κάποτε στο Παρίσι, σ’ ένα HLM στα όρια του δήμου Σαρσέλ. Ζούσε σ’ αυτό κοντά δυο μήνες. Στο διπλανό … Continue reading →

Η απάντησή μου στο σχόλιο του Oxy στο ποστ για το κείμενο του Νίκου Ξυδάκη Blog Me Tender (the sequel) βγήκε κάπως μεγαλύτερη απ’ όσο περίμενα οπότε απεφάσισα να την κάνω ποστ. Ίσως παρουσιάζει ενδιαφερον και για κάποιον άλλο. Ο … Continue reading →

Σ’ αποχωρίστηκα όπως αποχωρίζεται κανείς ένα φάντασμα, με τη δίψα του ολόκληρη. Δεν υπήρξαν ποτέ μεταξύ μας συναισθηματισμοί μα ούτε και γίναμε ποτέ ελεεινά πρόστυχοι. Ό,τι μένει τώρα πια από τη συναντησή μας είναι η παγωμένη στάχτη μιας κρυμμένης φωτιάς … Continue reading →

Κρατώ μια συμπάθεια στους καλούς δημοσιογράφους. Φαντάζομαι οτι αυτό οφείλεται στην σπανιότητά τους. Η συμπάθεια μου αυτή μ’ έκανε να προσέξω ιδιαίτερα το ποστ του Blog Me Tender (the sequel). Στο κείμενό του ο συγγραφέας, με συμπαραστάτισσες την ιστολογική και … Continue reading →

Με προσκάλεσε ο ισημερινός. Εφτά ταινίες που μου άλλαξαν την κοσμο-θέα με την αισθητική τους.

Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει το κενό. Ν’ ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να κάθεται σε ένα καφέ με φαρδυά παντελόνια και μια παλιά καμπαρντίνα. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή κι ωραία. Μ’ αν της μιλάς, … Continue reading →

Χθές σταματώντας σ’ ένα κιόσκι για τσιγάρα στάθηκα πίσω από μια κοπέλα που πλήρωνε τα δικά της. Καθώς τα τοποθετούσε το πακέτο στην τσάντα που κρεμόταν απ’ τον ώμο της, γύρισε, σήκωσε μια στιγμή το βλέμμα της, με κοίταξε και … Continue reading →

Σκεφτόμουν χθες το βράδυ με πόσους τρόπους έχει δοκιμάσει ο άνθρωπος τα τελευταία εκατό χρόνια να ξεφύγει από την ίδια του τη λογοκρατία, χάρη στην οποία μεγαλούργησε τεχνολογικά για πέντε ολόκληρους αιώνες, τις παρακαμπτήριους που κήρυττε με στόχο να υπερφαλαγγίσει … Continue reading →

Κοιτούσα την αναποδογυρισμένη βάρκα στην κεντρική αίθουσα της έκθεσης κι ένοιωθα πως είμαι στον βυθό και το ρεύμα του νερού τρέχει πάνω απ’ το κεφάλι μου, τ’ ακόντια των συντρόφων μου τεντώνουν. Μετά οι φωνές, ανάμεσα στα φύκια γίνονταν βότσαλα … Continue reading →