Διάλογος πάνω στο Blog Me Tender του Ν. Ξυδάκη

Η απάντησή μου στο σχόλιο του Oxy στο ποστ για το κείμενο του Νίκου Ξυδάκη Blog Me Tender (the sequel) βγήκε κάπως μεγαλύτερη απ’ όσο περίμενα οπότε απεφάσισα να την κάνω ποστ. Ίσως παρουσιάζει ενδιαφερον και για κάποιον άλλο.

Ο Oxy σχολίασε:

 

1.
Δημοσιολογεί ο:
δάσκαλος, παπάς, χωροφύλαξ, πολιτικός, δημοτικός σύμβουλος κ.ά.
επίσης ο πάσα ένας στο καφενείο, στην πλατεία, στο τραπέζι, στην όποια εκκλησία δήμου.
καθως και ο πάσας ένας στα τσατ ρουμ, φόρουμ, μπλογκ κ.ο.κ. — στις imagined communities του techoscape.

2.
«Αν γράφεις με ψευδώνυμο, να σέβεσαι το ψευδώνυμό σου σαν να ήταν το όνομα του πατέρα σου.»

Το ρηθέν επιχειρεί μια αδέξια λήψη ζητουμένου. Απολήγει σε contradictio in termis.Το ψευδώνυμο είναι όνομα μόνο κατά το δεύτερο συνθετικό· το πρώτο μέρος είναι το ψεύδος.
Εστω, πάμε παρακάτω.
«Σέβεσαι»: Και ιδού η κατηγορική προσταγή. Η ηθική δέσμευση.
Να σέβεσαι το ψεύδος σου κ.λπ. Τρέχα γύρευε από τον κάθε πιτσιρίκο σιγουράντζα. Μπλόφα χωρίς ρίσκο.

[τα σέβη μου]

 

Με χαροποιεί ιδιαιτέρως που επανήλθατε και έχουμε έτσι την ευκαιρία του ήρεμου διαλόγου.

Στην ουσία του σχολίου σας. Σχολιάζετε:

Δημοσιολογεί ο: δάσκαλος, παπάς, χωροφύλαξ, πολιτικός, δημοτικός σύμβουλος κ.ά. επίσης ο πάσα ένας στο καφενείο, στην πλατεία, στο τραπέζι, στην όποια εκκλησία δήμου.

Με τις συζητήσεις του καφενείου δεν θα καταπιαστώ. Τις θεωρώ ιδιωτικές, οτι γίνονται πάντα μεταξύ γνωστών, όχι δημόσιες.

Αγνόησα τον ιερωμένο. Ωστόσο, ο ιερωμένος μαζί με τον χωροφύλακα, τον πολιτικό και τον δημοτικό σύμβουλο (κι από κοντά και τον δημοσιογράφο) συνιστούν μια κατηγορία λειτουργών που έχουν την υποχρέωση να δημοσιολογούν χωρίς ψεύδη, χωρίς εντυπωσιοθηρία και λεκτικά πυροτεχνήματα, υποχρέωση που απορρέει από τις καταστατικές αρχές του λειτουργήματος εφ ω καθείς εξ αυτών ετάχθη. Ο blogger τέτοια υποχρέωση δεν έχει από κανέναν. Είναι υπόλογος μόνο στον εαυτό του και τη συνείδησή του.

Μια παρατήρηση είναι αυτή.

Μια δεύτερη παρατήρηση στο σχόλιό σας έχει να κάνει με το περιεχόμενο του δημοσίου λόγου στα ιστολόγια.

Γνώμη μου είναι πως στα ιστολόγια κοινωνείται η πρόσληψη της πραγματικότητας από κάθε ιστολόγο, το πως δηλαδή αντιδρά (αντιδρά, με την έννοια της “χημικής αντίδρασης”) ένα γεγονός που συμβαίνει π.χ. στον εκτός διαδικτύου κόσμο με τη σκέψη, το θυμικό, με αυτό που ονομάζω στο ποστ μου ιδιαιτερότητα του κάθε ιστολόγου. Το “ψέμμα” ως προϊόν μιας τέτοιας αντίδρασης δεν πιστεύω πως κρύβει αναγκαία την πρόθεση και την σκοπιμότητα του ψέμματος του δημοσιογράφου ή του πολιτικού αλλά σχετίζεται κι απορρέει περισσότερο από την οργάνωση του προσωπικού σύμπαντος καθενός και τις υποθέσεις που λαμβάνει καθένας ως θεμελιώδεις.

Αντίθετα με τον μπλογκερ οι υπόλοιποι δημοσιολογούντες οφείλουν αυτήν τους την προσωπική ιδιοσύσταση να την εξωβελισουν κατά την εκφορά του δημόσιου λόγου τους.

Προσθέτω εδώ οτι η ιστολογική μου εμπειρία δεν είναι τετραετής όπως του κου Ξυδάκη. Βαδίζει μονάχα προς τα δυομιση της χρόνια. Μου έχει δείξει όμως οτι αυτό που θα λέγαμε “ψεύδος” στην δημοσιογραφική ορολογία, δεν είναι στα μπλογκ παρά το “ανθρώπινο λάθος” η συνειδητοποίηση του οποίου προκαλεί μάλλον έκπληξη και σαστιμάρα από την πλευρά του διαπράττοντος.

Το μόνο ίσως “ψεύδος” που έχω απαντήσει ήταν η περίπτωση της επιστολής με την αναφορά της απόλυσης που απέστειλε ο δημοσιογράφος του Βήματος Δημήτρης Γαλάνης στο ιστολόγιο manifestogr – το οποίο ερμηνεύθηκε αργότερα ως “καλλιτεχνικό πρότζεκτ”. Δικαίωμά του και δεν το εξετάζω εδώ. Άλλο συνειδητό ψέμμα στα μπλογκ δεν έχω ειλικρινά δεί ακόμα γιατί απλά δεν υπάρχει και το ανάλογο συμφέρον. Η δημοφιλία; Η δόξα; Η προσέλκυση προσοχής; Αστεία κίνητρα που ενδιαφέρουν 10(;), 20(;), 30(;) ανθρώπους στους 9,000 (κατα sync).

Όσον αφορά, τέλος, την contradictio in termis, θα σας έλεγα οτι βλέπετε μονάχα την μία πλευρά του νομίσματος. Επιτρέψτε μου στην οργάνωση του τμήματος του προσωπικού μου σύμπαντος που αφορά τα μπλογκ, να έχω ως υπόθεση οτι το α’ συνθετικό “ψευδ-” του σύνθετου “ψευδώνυμο” δεν φέρει τη σημασία του “ψεύτικου” αλλά του “μιμητικού” όπως έχουμε στην αρχαιοελληνική και μεταγενέστερη γραμματεία λ.χ. τον Ψευδο-Πλούταρχο ή τον Ψευδο-Καλλίμαχο. Το “ψεύδ-” δήλαδή που μιμείται/θυμίζει σε ιντερνετικό επίπεδο τις ποιότητες εκείνου που το δημιουργεί στον φυσικό κόσμο.

Να με συμπαθάτε για το μακροσκελές σχόλιο. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την υπομονή της ανάγνωσης.

Δεχτείτε την καλημέρα μου.