Απο το Ημεροδόμιο…

 

…κι από ντροπή προς τον Οxy

Διάβαζα προχθές στο δεύτερο άρθρο της κας Μιχαλοπούλου στην Καθημερινή τους ελεεινούς χαρακτηρισμούς που εισέπραξε από κάποιους λίγους ευτυχώς μπλόγκερ.

…αριβίστρια σε πανικό, Κυρία Τσίρκα, Κυρία Παπαροπούλου. Με λιγοστές εξαιρέσεις σοβαρής επιχειρηματολογίας, ευφυείς ιστολόγοι μ’ έβαλαν να τραγουδώ υποτίθεται στην εκπομπή της Πάνια τον πόνο μου για την ελληνική λογοτεχνία, με απείλησαν ότι θα μου στείλουν «φιλαράκια από Αφρικα που θα ήθελαν να ξελαφρώσουν» και με προέτρεψαν να κάνω κανένα παιδάκι, έστω αγνώστου πατρός (…)

Αυτά είναι, ειλικρινά, πράγματα που ποτέ δεν θα τα καταλάβω. Μπορεί να βρίσκω εξηγήσεις αλλά απολύτρωση από την κατάντια αυτή, όχι. “Τα μπλογκ δεν είναι “παρθεναγωγείο” ” μου είπε ένας εξ αυτών αιτολογώντας τη γλώσσα του. Ίσως. Γιατί μπορεί μπλόγκιν να σημαίνει και την τέχνη να λές δημόσια, πράγματα που θα ντρεπόσουν να ξεστομίσεις ή και να ομολογήσεις ακόμα και σε κύκλο φίλων. Αλλά το να είναι κανείς μικρός και μισαλλόδοξος μήτε στα μπλογκ συγωρείται μήτε πουθενά αλλού.

Θυμάμαι στο σχολείο όταν μας διδάσκαν την Απολογία, μάς είχε παραθέσει ο καθηγητής μας των αρχαίων την σκέψη οτι στην Ελλάδα υπάρχουν πάντα δυο κόσμοι που πολεμιούνται: ο κόσμος του Σωκράτη και ο κόσμους του Άνυτου, του Μέλητου και του Λύκωνα. Η ιδέα αυτή βρίσκει, νομίζω, θέση στην ελληνική μπλογκόσφαιρα. Είναι μια αίσθηση που δεν ταυτίζεται με την διάκριση που κάνει ο χριστινιανισμός ανάμεσα στο καλό και το κακό, το αγγελικό και το διαβολικό, αλλά νομίζω περισσότερο με μια ασυναρτησία κι ασυνέπεια που διαπιστώνει κανείς χωρίς κόπο τριγύρω του, ιδιαίτερα σε χώρους και εποχές με ιδιαίτερη δυναμικη.

Την δυναμική των μπλογκ μπορεί κανείς εύκολα να την νοιώσει. Τη δύναμή τους όμως δεν την βλέπω στο σπάσιμο κεφαλιών ως εαν ήταν άλλοι φανατικοί. Την δύναμή τους την βλέπω στον διάλογο, στην κριτική και κυρίως στη ροπή να κατανοήσει καθένας την άποψη του άλλου. Διαλέγω το παράδειγμα της αντίδρασης στο άρθρο της κας Μιχαλοπούλου γιατί μου φαίνεται πως σε αυτό αντικατοπτρίζεται η σύγχυση στην οποία έχουν περιπλακεί μερικά αντίθετα πράγματα στον κόλπο των ελληνικών ιστολογίων: η στενοκεφαλιά και η διάθεση κατανόησης – η επιπολαιότητα και η αυταπάρνηση στην υπεράσπιση της μπλογκόσφαιρας – η “άδικη επίθεση” και ο πόθος της δικαιοσύνης – το υπέρογκο και η ακρίβεια ενός επιχειρήματος. Αυτά τα αντίρροπα στο δικό μου μυαλό δείχνουν, νομίζω, πόσο ανθρώπινα είναι τα μπλογκ και την ίδια στιγμή και τον εξευτελισμό αυτής της ανθρώπινης πλευράς τους, όταν κάποια πράγματα γίνονται ανάποδα κι αστόχαστα.

Το θετικό είναι οτι πέρα από τους λίγους εκείνους που αντέδρασαν με τον τρόπο που περιγράφει η κα Μιχαλοπούλου, βλέπει κανείς να γράφουν και άνθρωποι με καλή θέληση και καλή πίστη. Φαίνεται καθαρά στα κείμενά τους όπως φαίνεται και η πίκρα που κάμποσες φορές δοκιμάζουν. Ιστολόγοι με χαρακτήρα, νεύρο και βαρύτητα που ισορροπούν την μεγεθυμένη απελπισία που γεννούν οι λίγοι όταν πιάνουν να γράψουν. Μακάρι να έχουν τη δύναμη και το κουράγιο να το κάνουν για πολύ καιρό ακόμα.

Τους υπόλοιπους θέλω να τους λογαριάζω σαν ανθρώπους αξιόλογους που το πέρασμά τους από τον κόσμο των υποχρεώσεων και των συμβιβασμών (τον κόσμο της πραγματικότητας) σε ένα κόσμο χωρίς συγκατάβαση κι ελεύθερο, όπως αυτόν των μπλογκ, δεν θα ισοδυναμεί με φθορά, αλλοίωση και προστύχεμα.